Día 10

sábado, 26 de enero de 2008

He conseguido comer un huevo pasado por agua. ¡Un record! Me siento como una niña con zapatos nuevos. No, me siento como una niña con una tarta de chocolate, cinco muñecas nuevas, entradas gratis para todos los días del año a un parque de atracciones, una carta astral que le diga que encontrará a su príncipe azul, un diez en todas las asignaturas del cole y, por supuesto, unos maravillosos zapatos nuevos – preferiblemente unas deportivas “Nike” negras -, sí señor, así me siento. No os podéis imaginar lo que supone la primera comida sólida después de diez días comiendo esos asquerosos purés recién salidos del frigorífico. Soy la chica más feliz del planeta. Jeje.

Aparte de estar mentalmente diez veces más lúcida y tener una memoria increíblemente desarrollada – gracias al descanso canábico que le estoy dando estos días a mis neuronas-, estoy bastante más trabajadora que durante todo el año pasado y parte del anterior. Siento que mi hipotálamo está esponjoso y palpitante, dispuesto a desenmarañar cualquier problema que se me presente, por muy chungo que sea. ¿Quién me iba a decir a mí que las drogas tienen un efecto perjudicial – temporal, claro - para el cerebro? Al final va a ser verdad que estudiar bajo los efectos del canabis no ayuda a mejorar mi concentración, mira por dónde. En cuanto me cure tendré que hacer un experimento empírico sobre los efectos que esta sustancia produce en mí. Sí, será necesario. Ummmm qué ganas tengo…

Día 9

viernes, 25 de enero de 2008

Nueve horribles días en los que cada mañana deseo morir. ¿Os lo podéis creer? Dios, si lo hubiera sabido… Sigo con los líquidos fríos, he adelgazado unos cinco kilos –como si me hiciera falta…- y tengo un humor de perros. Bueno, mas bien, de perros esquizofrénicos. Altibajos, depresiones momentáneas, locos ataques de euforia, extrañas neurosis y reacciones maníaco-psicóticas. Un premio al que me aguante, vamos.

Me ha dado por la poesía y me he puesto a buscar frenéticamente cada poema que me ha marcado en ciertos momentos de mi vida. ¡¡¡Esta hambre no me deja vivir!!! Dios, lo que daría por un bocado de lo que sea. Comería mierda si fuera sólida. Joder, ¡comería incluso alcachofas si pudiera!

Pienso comer todo lo que pille en cuanto me cure. Y ya os podéis ir preparando, porque estoy decidida a publicar las recetas que más me gustan. Y a criticar los restaurantes que frecuente. La comida se ha convertido en eje central de mi vida, y en cuanto pueda probarla –por fin- voy a sacarle partido a este olfato super-desarrollado que me ha dado Dios – y que TANTO me está haciendo sufrir estos días. Si por lo menos me pudiera fumar un porro…

Vivir: he ahí la consigna

Vivir: he ahí la consigna.
No desaprovechar ni un solo momento de la vida.
Vivir intensamente, voluptuosamente abierto a todo.
Vivir por los ojos, por los oídos, por la boca, por la piel...
Vivir con el cerebro, con el corazón, con la imaginación, con la fantasía...
Vivir el arte y vivir la vida.
Vivir la realidad y los sueños.
Amarlo todo, besarlo todo, acariciarlo todo, probarlo todo, sentirlo todo, mirarlo todo, leerlo todo, tratar de comprenderlo todo...
Vivir: he ahí la consigna.
Vivir, vivir, vivir, hasta morirla

Jesús Quintero

Hitzak hitzak hitzak hitzak hitzak hitzak hitzak

Hitzek balioa galtzen duten unean,
une horretantxe,
ahul sentitzen naiz.
Inoiz baino ahulago.
Lehenengoz balitz bezala,
haur jaio-berri bat bezalaxe.
Bakarrik, laguntzarik gabe,
ezgai. Ahul. Hitzik gabe.
Indarrik gabe.

Hitzek balioa duten unean
beren balioaz ohartzen ez garen bezalaxe,
sarritan ez gara ohartzen baliorik ez dutenez;
sarritan balio hori galtzen dutela
ikusteko ez gara gai;
eta beraz, ezgai,
ahul,
indargabeturik sentitzen gara,
hitzen balioaz ohartu gabe.

Halaxe konturatu naiz,
horrelaxe ikusi dut hitzek ez dutela baliorik.
Nire hitzik ederrenak ez du zentzurik zuretzat.
Eta hitz itsusiena eder gerta dakizuke.

Zein balio dute nire hitzek, zuk ulertzen ez badituzu?

Queda prohibido

Queda prohibido llorar sin aprender,
levantarte un día sin saber qué hacer,
tener miedo a tus recuerdos.

Queda prohibido no sonreir a los problemas,
no luchar por lo que quieres,
abandonarlo todo por miedo,
no convertir en realidad tus sueños.

Queda prohibido no demostrar tu amor,
hacer que alguien pague tus deudas
y tu mal humor.

Queda prohibido dejar a tus amigos,
no intentar comprender lo que vivieron juntos,
llamarles solo cuando los necesitas.

Queda prohibido no ser tú ante la gente,
fingir ante las personas que no te importan,
hacerte el gracioso con tal de que te recuerden,
olvidar a toda la gente que te quiere.

Queda prohibido no hacer las cosas por ti mismo,
no creer en Dios y hacer tu destino,
tener miedo a la vida y a sus compromisos,
no vivir cada día como si fuera un último suspiro.

Queda prohibido echar a alguien de menos sin alegrarte,
olvidar sus ojos, su risa,
todo porque sus caminos han dejado de abrazarse,
olvidar su pasado y pagarlo con su presente.

Queda prohibido no intentar comprender a las personas,
pensar que sus vidas valen más que la tuya,
no saber que cada uno tiene su camino y su dicha.

Queda prohibido no crear tu historia,
no tener un momento para la gente que te necesita,
no comprender que lo que la vida te da,
también te lo quita.

Queda prohibido no buscar tu felicidad,
no vivir tu vida con una actitud positiva,
no pensar en que podemos ser mejores,
no sentir que sin ti este mundo no sería igual.


Pablo Neruda.


Dedico este espacio a Ángela, que me entregó esta poesía. Yo se la entrego a todos los que quieran leerla, a todos los que la necesiten, y a Simone, que se la merece. Nerea.

Ninja Tennent's


Stasera esco si!

Ma lascio a casa il fegato

tra mille litri di tennent's super doppio malto

Giò dice sempre che

un litro non fa male

è solo luppolo

mazzata micidiale

Poi la mia testa si perde così

vedo cose strane che mi girano qui

come un ninja salto sul soffitto e mi incollo

la mia faccia si deforma e non la controllo

Tennent's super tennent's super tennent's super ahhh....

Divina ciencia

jueves, 24 de enero de 2008


Es muy difícil crear y muy fácil destruir

es muy fácil bajar y aún mas difícil es volver a subir al monte

donde naciste por ley


es muy fácil negar difícil reconocer

es muy fácil caer difícil es volverse a poner en pie

en el combate no dejarse vencer


es muy fácil ser dócil y débil mostrarse ingenuo confuso y frágil ante aquel

que quiere que cumplas sus planes desde las tinieblas

y resistirse bien difícil es


muy fácil seguir el camino del mal

difícil darse cuenta y rectificar

es mas fácil vivir ficción que realidad

y es difícil enfrentarse a la verdad


por eso escúchame yo no vine pa matarte

solo pa cantarte mi friend, escuchame

yeye yo no vine pa apuntarte,

solo pa contarte que

no se trata de religión, mas bien se trata de amor propio

y no querras acabar en un ataud envidiando la vida de otro


y recuerda que nacemos puros en lo mas alto

pero poco a poco vamos bajando

vendiendo nuestra alma al diablo a cambio de una eterna condena


es muy facil tomar una decisión

y es difícil tomar la correcta

es muy facil pasar por una situación

y difícil aprender de ella


es muy facil proponerse una meta

y difícil que las cosas no se tuerzan

resulta difícil cuando hablas por convicción

y muy fácil si es por experiencia


entonces recuerda, rasta te envia fuerza

sabiduría y paciencia

es divina ciencia

haciendo uso de tu conciencia

alejate de la bestia


entonces recuerda, rasta te envia fuerza

sabiduría y paciencia

es divina ciencia




Morodo. cosas que contarte


Lapidaciones en Irán

miércoles, 23 de enero de 2008

El artículo 104 del Código Penal iraní describe que la pena con la que se castigará el "delito" del adulterio será la lapidación. Para ello se usarán piedras "no tan grandes como para matar a la persona de uno o dos golpes, ni tan pequeñas como para no poder considerarlas piedras". En el artículo 102 se detalla que para ejecutar este castigo, en el caso de un hombre, se le enterrará en el suelo hasta la cintura, y en el caso de las mujeres, hasta el pecho.

Amnistía Internacional lanza el informe contra la lapidación en Irán, mientras, al menos 11 personas, están condenadas. Tu firma es una herramienta útil. Úsala para que podamos desterrar este castigo cruel. Sólo necesitarás dedicar un minuto de tu tiempo.



Amnistía Internacional

imagen: Amnistía Internacional